उसके ६६ साल

उसके हाथ में कागजका तिरंगा

मज़बूरी में लहरा रहा था

और उसके हाथ २ रुपयोंके लिए

विवश हो रहे थे....

उसकी आंखोमे थे परतंत्रता के केवल १२ वर्ष

और उसके पेट में थी उन्ही १२ वर्षो की आग

पैदा होने से लेकर आज तक के १२ वर्ष

एक तप पूरा कर रही थी वो

और बारिश में उसके बिखरे बालोंसे टपक रहे थे

१२ वर्षो की व्यथा

उसके साथ उसके जन्मदाता के भी.....

स्वतंत्रता का मतलब

४-५ तिरंगे और ७-८ बिल्ले बेचकर

हाथ में आनेवाले २०-२२ रुपये....

उसके उन १२ सालो में मैंने देखी

भारतमाता के ६६ साल

दिन ब दिन प्रतिगामी होनेवाले.....

चले जाओ और इन्कलाब की घोषणा

टीवी पर देखेते वक्त

इसीको स्वतंत्रता का इतिहास कहते है

ऐसा किसी ने कहा उसे.....

उसकी कलि खिल गयी.

....या मुझे आभास हुआ

पता नहीं...

लेकिन अब दिया जलाने के लिए

हाथ मुक्त रखने होगे

इसका एहसास मुझे हो रहा था...... 

Being Poetic

I am not a poet but I am fond of good poetry. We are all very well versed with the poetry since we were in our childhood. Our characters in the poetry were also differ from a dear to an evil. We all sung the poetry which never had any meaning. The words were our part which we recently heard, isn't it? 

But as we grow up we came to know the importance of poetry to gain numbers in our exams. 

And once that shell of getting numbers broken, poetry came in a very different attire before us. The first poem we all have every made is after first look of our first love. 

Many of us have never touched the words until the heart was not broken. True ? 

Poetry gives us the words to our feelings. It gives the words to express gratitude towards the values of our lives. 
I want to explore those words which would express my feelings as well as other's too.
Lets celebrate Being Poetic....

पल्याड

पल्याड

तू अल्याड यायला तयार नाहीस,

अन मला पल्याड येण्याची बंदी...

तू न-कृत्याने घाव घालतोस

मी शोधत बसते कवड्या कवड्यांची संधी...

तुझा प्रांत माझा नाही कि

तुझा देश माझा नाही...

मी झेपावले कितीही

तरी प्रवेश मला नाही...

तू अंधाऱ्या गुहेत चाचपडतोस

म्हणून मी प्रकाशवाटा शोधते

पण तुला गुहाच प्यारी

तेंव्हा मी डोळे घट्ट मिटून प्रकाशाशी झुंजते

तू मला फुलपाखरू होऊ देत नाहीस

फक्त कुरतडत राहतोस भावनांचे कोष

मी गर्भगळीत उसासे मोजते

आजन्म उसवित स्वत:चेच दोष....

-    समिधा

पहाट....

पहाट....

तुला भेटायला मी केवड्याच्या वनात आले

तर तू यज्ञकुंडात समिधा अर्पित करीत होतास

सभोवतीचे नाग मनोभावे तुझ्याकडे पहात होते

मी हि त्यातीलच एक

केवड्याचा सुगंध आणि तुझे केवडी शरीर  

वेदांच्या उद्घोषात मला मंत्रमुग्ध करीत होते,

तुझ्याकडे आकृष्ट करीत होते,

आणि कधी माझ्या समिधा पडल्या

मलाही कळले नाही...   

तू हि त्याच सिंधू पलीकडून आलेल्या

फरार लोकांपैकी एक

वेदांच्या रक्षणात तुझे हि पितर गुंतले होते

ज्ञानोबाला, तुकोबाला मारणारे तुझेच पूर्वज

रेशीमबागेत तुझी नाळ पुरलेली.

तरीही...

तरीही...

तरीही तू माझ्या अंत:करणात सामावलेला

वेदांना अमान्य करणारी मी, पण

तुझे शब्द आज माझ्यासाठी वेद बनलेत

….

मला माहित नाही का

तुझा टोकाचा आरक्षण विरोध !!!

पण तू बरोबर वाटतोस

कशाला हवंय आरक्षण ?

स्वत:च्या पायावर उभं राहणाऱ्याला

कुबड्या कशाला हव्यात ?

पण शेवटचा लाभार्थी ?

तो अजून उपेक्षितच आहे

पण त्याच्यापर्यंत ना आरक्षण पोहोचलं ना मी

मी... शिकले सवरले आणि पोटभरीस लागले

आरक्षणाला कोरडं समर्थन करू लागले

त्यापेक्षा तुझा विरोध आवडतो मला

गरजवंताला द्या, ह्या म्हणण्यातील तथ्य कसं नाकारू ?

मला माहित आहे,

हवा वळते तसा वळणारा,

जानवं कुरवाळणारा आणि

पोटावरून हात फिरवणारा

वेदिक तू नाहीस....

मी पाहिलंय तुला वंचितांना हर प्रकारे मदत करताना

मी पाहिलंय तुला राजकारणातील शुक्राचार्य निरखताना

मी पाहिलंय तुला ढोरासारखी मेहनत करताना

इटलीहून परतल्यावर सगळं पुन्हा उभं करताना

उपास तापास आणि

उत्सवांच्या महोत्सवीकरणाला विरोध करताना

मी पाहिलंय तुला माझ्या श्रद्धास्थानांना सन्मान देताना  

मी पाहिलंय तुला ब्राम्ह्ण्याच्या पलीकडे जाऊन

ब्रम्ह होताना...

तुझी जात माझ्या विचारांच्या आड येते कधी कधी....

पण माझी जात तुझ्या प्रेमाच्या आड कधीच आली नाही

तुझ्या यज्ञकुंडाला माझा विरोध नाही

माझ्या भिमस्तुतीला तुझा विरोध नाही

तू ऐकतोस मला, मी पाहते तुला

दोघांच्या मधली पिढ्यानपिढ्यांची दरी

समुद्राची गाज बनते

तेंव्हा ती दरी वाळूत विरून जाते

जात हि अशीच जावी एक दिवस

तुझ्या माझ्यातील दुराव्याप्रमाणे...

मी ऐकतेय गाज भविष्याची

आणि साद नवभारताची

तुझ्या माझ्या प्रेमासारखी नितळ

जात विरहित  

धर्म विरहित

मानवतेची झुंजूमुंजू पहाट

केवड्याच्या वनातील विखुरलेले प्रकाशदूत  

मी पाहतेय

अविरत,

अनिमिष...

---- समिधा 

सिमॉन

सिमॉन

लोक मला इग्नोर करतात, वेडी, मूर्ख म्हणतात, मी सुंदर नाही आणि मला मुल नसल्यामुळे मला अडाणी समजतात. म्हणून मी स्वत:शीच काही गोष्टी ठरवल्या आहेत. मला मुल हवंय आणि तेही मोशी कडून. त्याच्या सारखं समजदार, निरोगी, तल्लख बुद्धिवान, कार्य तत्पर आणि मेहनती बाळ मला हवंय. त्यासाठी मी मोशी ला काही बोलणार नाहीये. तो स्वत:च या गोष्टीचा विचार करेल किंवा त्याच्या कडून मला मुल होण्यासाठी पूरक कृती घडेल. मी त्याच्यावर कसलाही भार टाकणार नाही, ना बाळाच्या जन्माआधी ना बाळाच्या जन्मानंतर. सगळ्याची जबाबदारी केवळ आणि केवळ माझी असेल. मला मोशी पासून गर्भधारणा येत्या ३-४ महिन्यातच व्हावी हि अपेक्षा आहे. ह्या गर्भधारणे साठी मी आवश्यक ते प्रयत्न करीत आहे. त्यासाठी औषधे, व्यायाम आणि आराम ह्या सर्व गोष्टी यथास्थित करण्याचा मी प्रयत्न करीत आहे. सृष्टी माझ्या या प्रयत्नात मला सहकार्य करील अशी माझी आशा आहे.

मला शक्यतो समजदार, निरोगी, तल्लख बुद्धिमत्तेची, कार्यतत्पर आणि मेहनती मुलगीच व्हावी अशी माझी अपेक्षा आहे. मी तिचे ‘सिमॉन’ प्रमाणे एखादे विदेशी नाव ठेवण्याचा विचार करीत आहे. ‘सिमॉन’ हे नाव मोशीच्या नावाशी हि साधर्म्य साधणारं आहे. माझे स्वप्न आहे कि सिमॉन आपल्या समाजाच्या सार्वत्रिक उन्नयनासाठी प्रयत्न करील आणि त्यासाठी  ती सायकल वरून संपूर्ण देश पालथा घालील. त्यानंतरती आपल्या लढ्याची किंवा एकंदरीतच चळवळीची दिशा ठरवील. या कामात तिला तिच्या बबलू अर्थात तेजवील मामा आणि बटी अर्थात अस्मिता मावशीची पण साथ मिळेल. आजोबा ज. वि. पवार आणि आजी जयमाला पवार या दोघांचे पूरक गुण ‘सिमॉन’ मध्ये उतरतील. माझ्या सर्व कुटुंबियांना ‘सिमॉन’चे खूप कौतुक वाटेल. जी उपेक्षा आणि अवहेलना माझ्या वाट्याला आली तिचा अंशही तिला कधी भोगायला लागू नये. अपयश हे तिच्यासाठी गुरु म्हणूनच काम करील. स्वत:च्या हिमतीवर ती तिचे समृद्ध भारताचे स्वप्न साकार करेल. मोशीपासून मला झालेली माझी मुलगी ‘सिमॉन’ हिची ख्याती दूर देशात सुद्धा नांदेल. ‘सिमॉन’ धामणकर हे नाव सर्व जगात दुमदुमेल.

सिमॉनचं खरं नाव तिला लाभलं असतं तर तिचं नाव ‘सिमॉन नायर’ असं असलं असतं. पण मला किंवा माझ्या मुलीला इतर कोणाच्या हि आयुष्यात वादळ निर्माण करायचे नाही त्यामुळे ती ‘सिमॉन धामणकर’ म्हणूनच प्रसिध्द होईल आणि आपले कार्य तळागाळातील अखेरच्या माणसापर्यंत पोहोचवून त्याला शिक्षित, सुशिक्षित करून, मानसिक, सामाजिक आणि आर्थिक दृष्ट्या सबळ बनवेल. आरक्षणाच्या कुबड्या निघून जाताना दिसतील आणि डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या स्वप्नातील अखंड, जातविरहित, विकसित समृद्ध आणि ऐश्वर्य संपन्न भारत साकारण्यात यशस्वी होईल.

हे सृष्टी, माझे हे स्वप्न साकारण्यास मला बळ दे, मला मोशीचे बाळ दे.  

       

कपार

कपार

किती दावे केलेस आणि मी किती दुवे जोडले

तरी काळाच्या अपार कपारीत कोंडून तू निघून गेलास

शुष्क रेताड माझ्या मनात कधी पालवी फुटू नये

असा तू प्रण केला होतास कि काय मला माहित नाही

पण तुझ्या जाण्यानंतर हिरवाईने माझ्यात ठाण मांडलं कि रे...

वैराण उक्ती हि विराणी झाली...

चिरा आणि भेगा हि शोभा आणतात आताशा 

वेदनेचं सेलिब्रेशन करावं तसं...

उणीवेच्या तिजोऱ्या भराव्यात तसं....

अनंताचा प्रवास यापेक्षा वेगळा काय असतो ?

--- समिधा

काय हवंय ?

सगळंच मिळत नाही म्हणतात या जगात

मला तरी आणखी काय हवंय

तुझ्या शीतल चांदण्यात

माझे ज्वालामुखी शांत झालेत

मला तरी आणखी काय हवंय

तुझ्या शुभ्र पाशात

माझी कृष्ण विवरे भरून गेलीत

मला तरी आणखी काय हवंय

तुझ्या गोंजारण्यात

माझ्या अश्रूंनी घेतलीय माघार

मला तरी आणखी काय हवंय

तुझ्या मोगरीच्या पराग कणात

माझे दव विरून गेलेत

मला तरी आणखी काय हवंय....

तुझं केवळ असणं

माझ्या अस्तित्वाची उमेद देतात

मला तरी आणखी काय हवंय

तू देत राहिलास

आणि मी घेत राहिले

आणखी मला काय हवंय ???

---- समिधा